Αύγουστος

[ξένε, το νεκροταφείο μας είναι γεμάτο ξένους]

august-beach-56a9e2423df78cf772ab3870

Το πρώτο πράγμα πρέπει να κατανοήσετε είναι οτι είστε ξένοι. Και ο ξένος είναι ιερός. Κάτω από ορισμένες συνθήκες βεβαίως
Υπάρχουν δυό ειδών ξένοι. Οι ξένοι , και οι ξένοι που δεν είναι από ‘δω.
Παραδόξως στους “ξένους που δεν είναι από ‘δω” συγχωρούνται περισσότερα πράγματα γιατί είναι κατανοητό οτι δεν ξέρουν. Αν είσαι ξένος “από δω” οφείλεις να ξέρεις.

Μόλις μπεις στο χωριό με το 4×4 SUV δεν το παρκάρεις όπου βρεις καλύτερο ίσκιο. Οι θέσεις πάρκινγκ στο χωριό μπορεί να μην είναι διαγραμμισμένες και αριθμημένες, αλλά όλοι ξέρουν οτι κάτω απ την καρυδιά βάζει ο Γιάννης της Ματούλας το αγροτικό του γιατί είναι δίπλα στο σπίτι του , και δεν θέλεις να τα βάλεις με το Γιάννη (ή τη Ματούλα).

Το χωριό δεν είναι RESORT. Είναι πιθανόν (έως βέβαιο) οτι κατά τις 6 το πρωί θα ξυπνήσεις από αλυσσοπρίονο, κόκκορα, γκάρισμα γαιδάρου, κομπρεσσέρ, το γιό του Γιάννη που γυρίζει από ξενύχτι με το παπί με την κομμένη εξάτμιση το Γιάννη που Συνέχεια

Κέρκυρα

kerkyra

Γεννήθηκα στους ευκάλυπτους στις Αλυκές και στο Εμπορικό, στο Λούνα Παρκ στον Ανεμόμυλο ανέπνευσα την τυρόπιτα του καπετάνιου και το ούζο με την ποικιλία στην αρμύρα του σαββατοκύριακου.  Είδα τον ήλιο στα μάτια της, στη φωτισμένη πλατεία, στα φεστιβάλ, κούνησα τη σημαία της «αλλαγής», στους χωματόδρομους και στα τσιμέντα κυνήγησα μπάλες μέσα σε σιντριβάνια, σε μαστέλα και παράθυρα, σε κοιμητήρια.

Το μποσκέτο, τα γρασίδια στο Σαρόκο, στο Κρίκετ, στη Γαρίτσα, εξάντλησα και εξαντλήθηκα στα χωράφια με την τζίντζολα, στον Ποταμό και στον Κωτσέλλα μέσα στην πασχαλιά και στ’ αγιόκλημα, με το μυστρί στο χώμα και την πέτρα, με το μαχαίρι στο χόρτο και το παυλόσυκο.  Έκλαψα το πρωί στον παιδικό σταθμό και πιο μετά στο σφαιριστήριο, λούστηκα με το αγκάθι και την ψαλίδα, έπλυνα τα χέρια μου στο χαλίκι και στο σκληρό ψυχαναγκασμό της ανάμνησης μιας πείνας και μιας στέρησης που εξίσου σκληρά κληρονομήθηκε. Αιχμαλώτισα την κωλοφωτιά και φίλησα το μεταξοσκώληκα, μάζεψα από το δίχτυ την ελιά, κοινώνησα με το σύκο και το μούρο, γνώρισα το θεό στη φράουλα και στο κουραμαμέλι.

Κοιμήθηκα με το σπασμένο πόδι του περιστεριού το μεσημέρι και το κομμένο φτερό του κουνουπιού τη νύχτα στο καυτό μπαλκόνι της. «Εκεί α’ό πίσω» κούνησα τα πλαστικά κρόσσια τση εξώπορτας και τση καρέκλας τη διπλή σειρά, τα μπλε και τα πράσινα. Σκαρφάλωσα στη λεμονιά για να κρυφτώ και πιάστηκα απ’ το σφαλάγγι κι απ’ το μερμήγκι, παραδόθηκα στον γκιόνη και στον τζίτζικα. Έδεσα το μόστακα, κυνήγησα τη μοστερίτσα ως το λιμάνι, το καρνάγιο, τη Σπηγιά, τον Μαύρο Γάτο, το Καμπιέλο. Αγκάλιασα τον κάβουρα και το σκαρτσιμά, πάτησα την τσούχτρα, την αληθινή και τον πουτσόγιαλο μέσα στους βούρκους, στα φύκια, στα σκοινιά, στο φόβο και στο θάνατο, στις λαμπατίνες, στις οικοδομές, στις σκονισμένες δάφνες τση εκκλησιάς τον Δεκαπενταύγουστο. Έκατσα στο τραπέζι με τον Αϊ-Σπυρίδωνα, πέταξα με Συνέχεια

Success Story

Ο εξηντακάτι γιατρός που έκανε διακοπές στο ίδιο μέρος με μένα ήταν εμφανισιακά μια σεβαστή φυσιογνωμία. Ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας αφού ανακάλυψα οτι γνωριζόμασταν με την κατα δεκαπέντε χρόνια νεότερη γυναίκα του από τα εφηβικά μου χρόνια αφού έκανα τότε παρέα με τον συνομήλικό μου αδελφό της.

Αφού μιλήσαμε περι ανέμων και υδάτων (διακοπές γαρ) προέκυψε το θέμα της ΔΕΗ στην οποία ο συμπαθής συνομιλητής μου θα έπρεπε να πληρώσει 1500€ και αυτό που τον εξόργιζε περισσότερο ήταν τα 200 κάτι ευρώ ΥΚΩ (Νησιά/κοινωνικό τιμολόγιο κλπ) γιατί αυτός «δουλεύει τριανταπέντε χρόνια και δεν είναι σωστό να πληρώνει για τους άλλους».

Δεν ήθελα να συνεχίσω γιατί έβλεπα που θα κατέληγε η συζήτηση αλλά προφανώς είχε την ανάγκη να μου παινευτεί για τα κατορθώματά του και αποδείχτηκε οτι ο λογαριασμός για τον οποίο συζητούσαμε αφορούσε την κύρια κατοικία του στην οποία εκτός των 550 χτισμένων τετραγωνικών υπήρχε και μια πισίνα «ολυμπιακών διαστάσεων» (δικά του λόγια) σε μιά έκταση 10 στρεμμάτων και στο πάρκινγκ είχε εκτός από την BMW X6 με την οποία ταξίδευε, άλλη μια ίδια της γυναίκας του.

Όλα καλά ως εδώ. Ενας  γιατρός στην ηλικία του (αν ήταν πολύ καλός και ανάλογα την ειδικότητα) ίσως να δικαιολογεί αυτού του μεγέθους τον πλούτο. Προφανώς όμως τον πέτυχα σε οίστρο και ήθελε να μου πει κι άλλα.

Η πτώση της χούντας λοιπόν βρήκε τον γιατρό μας φοιτητή ιατρικής στην Ιταλία (στην Ιταλία αν θυμάστε πήγαιναν αυτοί που δεν πέρναγαν στις δικές μας ιατρικές όπως τώρα πάνε Βουλγαρία) οργανωμένο στο ΠΑΚ υπό την καθοδήγηση μετέπειτα μεγαλοστελέχους του ΠΑΣΟΚ γνωστού βουλευτή και υπουργού.  Στην Ιταλία όμως μπορεί να έμπαινες εύκολα στην ιατρική ήταν όμως παλουκάκι να βγείς και ο καλός μας βουλευτής εξασφάλισε στο νεαρό φοιτητή μεταγραφή στην ιατρική Αθηνών όπου και παίρνει πτυχίο την εποχή που η «αλλαγή» είναι στο φόρτε της, ένα χρόνο πριν το κίνημα υπο την καθοδήγηση του λαοπρόβλητου ηγέτη πάρει την εξουσία.

Αυτοί που «δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους» παίρνουν υπουργεία και ο φίλος μας πριν καλά καλά τελειώσει την ειδικότητα μετά από μερικά χρόνια και στην τρυφερή ηλικία των τριαντακάτι τοποθετείται αντιπρόεδρος του νοσοκομείου της ιδιαίτερής του πατρίδας. Ακολουθεί το «βρώμικο ’89» αλλά δεν περνάνε ούτε τέσσερα χρόνια και το κίνημα επανακάμπτει τοποθετώντας τον πρόεδρο του ιδίου ιδρύματος αυτή τη φορά για οκτώ ολόκληρα χρόνια.

(έχει πιεί και δεν φυλάγεται πλέον)

Στη διάρκεια λοιπόν της θητείας του διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο στο οποίο βλέπει «πελατάκια» τα οποία «ψαρεύει» (δικές του εκφράσεις και οι δυό) από το νοσοκομείο τα οποία πελατάκια του έμειναν και αφού τελείωσε η θητεία του και τα βλέπει τα πρωινά ακόμα και τώρα σαν «χόμπυ» αφού εδώ και μια δεκαετία αυτό που του έχει κλέψει την καρδιά και με το οποίο θέλει να περνά το χρόνο του είναι η ξυλογλυπτική !!!!!!!

Δεν θα σχολιάσω άλλο. Είπε κι άλλα πολλά.

Ο άνθρωπος είναι ο θεούλης της μεταπολίτευσης

Φάρμακο

Ο κυρ-Γιάννης κοίταξε άλλη μια φορά με αηδία τον καφέ του και γύρισε προς τον καφετζή. «Κωστάκη θα βάλεις κάτι να πιούμε ;» . Μια γουλιά είχε πιει εδώ και μια ώρα και αναρωτήθηκε ξανά «πως το πίνουν αυτό το πράμα ;» . «Όχι κυρ Γιάννη. Εγώ με την κυρά Μαρία δεν τα βάζω. Βρείτε τα μεταξύ σας και μετά ότι θες»

Είχε δυο μέρες τώρα που η κυρά Μαρία του είχε κόψει το κρασί, και ο άλλοτε πρόσχαρος και χωρατατζής κυρ Γιάννης καθόταν στεναχωρημένος και ανόρεχτος στο καφενείο. Δεν του το είχε κόψει τελείως βέβαια. Απλώς τον έλεγχε αυστηρά. Είχε δώσει εντολή στον καφετζή να μην του δίνει ούτε σταγόνα και αυτή του έβαζε μεσημέρι και βράδυ όσο έκρινε.

Που να φτάσει όμως αυτό στον κυρ Γιάννη …

Φημισμένος σ όλο το νησί για την αντοχή του (μόνο κρασί όμως, κανένα άλλο ποτό δεν έπινε) , ξεκινούσε κανονικά τη μέρα του με ένα μισόκιλο το πρωί , άλλο ένα με το δεκατιανό , ένα μπουκάλι το μεσημέρι με το φαγητό και μια ικανή ποσότητα από το απόγευμα ως το βράδυ στο καφενείο. Κοτσανάτος και γερός σαν μουλάρι ο κυρ Γιάννης έτρεχε στα χωράφια και στις δουλειές αγνοούσε τις συμβουλές των παιδιών του, της γυναίκας του, των φίλων του να μην πίνει τόσο πολύ.»Δεν με πειράζει» έλεγε. «Βλέπετε να ‘χω τίποτα ; Οι γιατροί δεν με ξέρουν» . «Φάρμακο είναι το κρασί»

Βέβαια ο βασικός λόγος που δεν τον ήξεραν οι γιατροί ήταν γιατί ο κυρ Γιάννης τους έτρεμε. Μια φορά είχε πάει στο νοσοκομείο στη ζωή του όταν στα 30 του έσπασε το πόδι Συνέχεια

«Μάλλον Ακίνδυνος»

«Το Γυρί13512042_10208598702898207_946929200909654707_nστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ, σ’ αυτό που χάριν αστεϊσμού αποκαλούμε παρελθόν, είχε πολλά να πει για το θέμα των Παράλληλων Κόσμων. Ελάχιστα απ’ αυτά, όμως, είναι κατανοητά σε οποιονδήποτε κάτω από το επίπεδο του Προχωρημένου Θεού, και καθώς είναι πια γενικώς αποδεκτό ότι όλοι οι γνωστοί θεοί άρχισαν να υπάρχουν τρία χιλιοστά του δευτερολέπτου αφότου άρχισε σύμπαν και όχι, όπως υποστήριζαν συνήθως, την προηγούμενη βδομάδα, έχουν ήδη να δώσουν εξηγήσεις για πάρα πολλά πράγματα κι επομένως δεν είναι διαθέσιμοι για να σχολιάσουν θέματα προχωρημένης φυσικής αυτή τη στιγμή.
Ένα ενθαρρυντικό πράγμα που έχει να πει το Γυρίστε το Γαλαξία για τα Παράλληλα Σύμπαντα είναι πως δεν έχετε την παραμικρή πιθανότητα να καταλάβετε σχετικά μ’ αυτά. μπορείτε λοιπόν να λέτε «Τι;» και «Πως;» και «Ε;» κι ακόμη να αλληθωρίζετε και να παραληρείτε, αν θέλετε, χωρίς να φοβάστε ότι θα γελοιοποιηθείτε.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσετε σχετικά με τα Παράλληλα Σύμπαντα, λέει το Γυρίστε το Γαλαξία, είναι ότι δεν είναι παράλληλα.
Είναι επίσης σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι δεν είναι, για να ακριβολογούμε, ούτε σύμπαντα, αλλά αυτό είναι πιο εύκολο να προσπαθήσετε να το συνειδητοποιήσετε λίγο αργότερα, αφού συνειδητοποιήσετε ότι όλα όσα συνειδητοποιήσατε ως τότε είναι λάθος.
Ο λόγος που δεν είναι σύμπαντα είναι ότι το κάθε σύμπαν δεν είναι στην πραγματικότητα ένα πράγμα καθεαυτό, αλλά απλώς ένας τρόπος να βλέπεις αυτό που τυπικά ονομάζεται ΓΣΚΛ, ή Γενικό Συνονθύλευμα Κάθε Λογής. Το Γενικό Συνονθύλευμα Κάθε Λογής δεν υπάρχει ούτε κι αυτό στην πραγματικότητα, αλλά είναι απλώς το τελικό σύνολο όλων των διαφορετικών τρόπων που θα μπορούσε να το δει κανείς, αν υπήρχε.
Δεν είναι παράλληλα, επίσης, για τον ίδιο λόγο που η θάλασσα δεν είναι παράλληλη. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Μπορείς να κάνεις μια τομή στο Γενικό Συνονθύλευμα Κάθε Λογής μ’ όποιον τρόπο θέλεις και συνήθως το αποτέλεσμα θα είναι κάτι που κάποιος θα το θεωρήσει πατρίδα.»

Douglas Adams


Η τομή, ή πατρίδα αν προτιμάτε, που μας ενδιαφέρει εδώ χτυπήθηκε από  κάποιο σωματίδιο που δεν χτύπησε τις άλλες. Η ίσως φύσηξε λίγο διαφορετικά ο άνεμος ή πέταξε αλλιώτικα μια πεταλούδα. Τίποτα σημαντικό στη γενική κλίμακα των πραγμάτων, θα έλεγε κάποιος. Το πρόβλημα όμως αν έλεγε κάτι τέτοιο θα ήταν ότι θα έλεγε ανοησίες.
Σε κάτι τόσο πολύπλοκο όπως το σύμπαν, από τη στιγμή που κάτι θα συμβεί κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει.
Στη δική μας τομή , στη δική μας πατρίδα , στο σύμπαν στο οποίο μπορούμε να αντιληφθούμε μια τέτοια αλληλουχία γεγονότων οδήγησε σ ένα τραγικό ατύχημα.
Πριν το ατύχημα όμως, υπήρχε η ζωή. Η ζωή που έχει τους δικούς της κανόνες και που αφήνει πάντα το στίγμα της. Κι αυτό το στίγμα ήταν έντονο για πολλούς ανθρώπους στο χάος αυτής της τομής του Γενικού Συνονθυλεύματος Κάθε Λογής. Γι αυτό η πίκρα δεν ωφελεί. Κι όποιος ζητάει μια παρηγοριά μπορεί να σκεφτεί  ότι σε άπειρες άλλες φέτες του Γενικού Συνονθυλεύματος Κάθε Λογής, σε άπειρες άλλες πατρίδες αυτό δεν συνέβη ποτέ. Κι εκεί ακούγεται φωνή ακόμα πίσω απ τα μικρόφωνα και πληκτρολογούνται λέξεις πίσω απ τις οθόνες.

Σ αυτή όμως την τομή, σ αυτή την πατρίδα …

So long, and thanks for all the fish 

 

 

Άντρες

«Κύριε Γιάννη … »  ,  «Μίλα κύριε Γιάννη»
Ο νεαρός άνδρας χτύπαγε ελαφρά στο πρόσωπο τον ηλικιωμένο κύριο που ήταν πεσμένος στο οδόστρωμα και του μαλαζε τα χέρια να κυκλοφορήσει το αίμα. Δίπλα και επικίνδυνα κοντά ένα Fiat Uno σταματημένο κάθετα στο δρόμο με τον πιτσιρικά οδηγό του πιό κίτρινο κι απ τον κύριο Γιάννη να ψελλίζει «δεν τον χτύπησα» «πετάχτηκε απ το πουθενά» και «θα με σκοτώσει ο πατέρας μου». Το μακρύ φρενάρισμα πίσω έδειχνε οτι στο τσακ αποφεύχθηκε ένα φοβερό ατύχημα. Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται…


Τέσσερις μέρες πριν , ο κύριος Γιάννης έπινε ένα ουζάκι στο καφενείο μαζί με τον Νίκο το φίλο του κοιτάζοντας βαριεστημένα τα ταβάνια και τους τοίχους. Είχε χαλάσει το πρόγραμμα τους και αυτό στην ηλικία τους δεν ήταν μικρό πράγμα. Ο τρίτος της παρέας ο Παντελής μπήκε για λίγες μέρες στο Συνέχεια

Μαρία

Τρίτη μέρα στο νηπιαγωγείο κι ο μικρός Κωνσταντίνος γυρίζει σπίτι προβληματισμένος και σκεπτικός. Δεν είναι η προσαρμογή , άλλωστε ο Κωνσταντίνος τριγυρίζει στους παιδικούς σταθμούς απ όταν ακόμα φορούσε πάνα. Εχει μάθει.

Κάτι τον βασανίζει όμως. Αποφάσισε οτι δεν πάει άλλο.

«Μαμά να σε ρωτήσω κάτι ;» είπε την ώρα που έτρωγε το μεσημεριανό του.
«Ναι μωρό μου, οτι θέλεις»
«Την πρώτη μέρα στο σχολείο η κυρία μας ρώτησε τα ονόματά μας, και ήθελε να μάθει και από που τα πήραμε. Εγώ δεν ήξερα να της πω και με ρώτησε πως λένε τον παππού κι αφού της είπα μου απάντησε οτι απο εκεί πήρα το όνομά μου. Το ίδιο είπε στον Ιωάννη τον Αλέξανδρο και τον Χαράλαμπο. Στον Έκτορα τον Ορφέα και τον Ιωνα είπε αν θέλουν να ρωτήσουν τους γονείς τους. Μετά ρώτησε τον Ιαπετό και όταν της είπε το όνομά του κοίταξε ψηλά στον ουρανό , είπε ωχ θε μου και μετά σταμάτησε να ρωτάει από που τα πήραμε. Εμένα θα με πείραζε αυτό αλλά τον Ιαπετό δεν τον πείραξε γιατί είπε οτι όλοι κάνουν κάτι παράξενο όταν ακούνε το όνομά του»

Μια σπίθα ζήλειας φάνηκε στα μάτια της μαμάς του Κωνσταντίνου. Θα μπορούσε και το δικό της Συνέχεια